رنگ واژه

سلينجر، داستان مرد خندان از مجموعه دلتنگي هاي نقاش خيابان ۴۸

نگا کن!
مُرده‌ها به مُرده
نمي‌رن،
حتا به
شمع ِ جون‌سپرده نمي‌رن،
شکل ِ فانوسي‌ين
که اگه خاموشه
واسه نَف‌نيس
هَنو
يه عالم نف توشه

شاملو

هنوز هم خيال‌بافي! خيال پشت خيال،‌ مزخرف مي‌بندي به ناف دلت. آخر بعد از اين همه سال كه پاهايت بند زمين بوده اگر ذره‌اي عقل توي آن كله‌ات بود مي‌فهميدي كه اين دنيا مفت و مجاني به هيچ بني بشري باجِ شادي نمي‌دهد. خوش خيال! براي يك جرعه دل‌خوشي بايد هزار بار توي برهوتِ اندوه سر به زمين بكوبي.

دی بی من و امروز چو دی بی من و تو          فردا به چه حجتم به داور خوانند

خیام

جهان شبست و تو خورشید عالم آرایی                  صباح مقبل آن کز درش تو بازآیی

هر آن که با تو وصالش دمی میسر شد                   میسرش نشود بعد از آن شکیبایی

درون پیرهن از غایت لطافت جسم                         چو آب صافی در آبگینه پیدایی

سعدی

بغضي بودم نگريسته

            شعري كه در قافيه مي‌لنگيد

            واژه‌اي ناخوانده

                        جمله‌اي ناتمام

من

با نخستين نگاه تو سروده شدم

            و هنوز

                        در نگاه نخستين‌ات غرقه‌ام

... همان عطري بود كه آن زن مصرف كرده بود. اما في‌الحال اهميتي نداشت.

گفت «عطر هم؟»

پاسخ داد «آري عزيزم، عطر هم. مي‌داني دفعه ديگر مي‌خواهم چه‌كار كنم؟ مي‌خواهم يك لباس بلند زنانه‌اي گير بياورم و به جاي اين شلوار لعنتي بپوشم. جوراب ابريشمي و كفش پاشنه بلند خواهم پوشيد! در اين اتاق مي‌خواهم زن باشم و نه رفيق حزبي»

خلاصه هر چی بود گذشت. تجربه شد تا دیگر بدون تحقیق پول تئاتر ندهم